Een huis kopen doe je vaak via een makelaar. En in Duitsland zijn dat cowboys, zo vertelde de makelaar die wij hadden (en die achteraf waarschijnlijk de grootste ranch van Duitsland had). Voordat we zelf gingen bouwen, hebben we met diverse makelaars een aantal huizen bekeken.

Huis 1 was een mooi ruim huis en we vielen vooral voor de prachtige grote tuin. Dat was nog in de periode dat we dachten dat tuinieren leuk was. Dus we maakten een afspraak met de makelaar, reden een slordige drie uur en kwamen bij het huis aan. Daar wachtte de makelaar ons op, die tevens eigenaar van de woning bleek te zijn. Met drie petten op leidde ze ons rond en bij de tuin aangekomen werd fijntjes verteld dat de tuin er niet bij hoorde. Daar moest je nog een paar ruggen voor neertellen. Deed je dat niet, dan verkocht ze het aan een ander, die de tuin dan kon gaan bebouwen. Huis 1 viel dus af. De tuin ook.

Huis 2 was een soort kasteel. Wit met torentjes op een heuvel in het groen. Eenmaal binnen bleek er nog een huurder in te zitten, die niets van onze komst wist en die ons dus zonder pardon en met veel gescheld weer buiten zette, waar we zagen dat het prachtige witte kasteel niet gevoegd was en half uit elkaar lag. De Oost Europese vakmannen hadden blijkbaar ATV.. of geen zin. In ieder geval ontbrak er hier en daar wat. Huis 2 werd het ook niet.

Bij huis 3 werd wagenzieke dochter zo misselijk dat ze het hele toilet onderkotste. Beschaamd dropen we af. Dit huis is momenteel inzet van een juridisch gevecht tussen koper en makelaar, want in Duitsland betaalt de koper de makelaarskosten. Tenminste, dat is de bedoeling. Als je dat niet doet, zoals deze koper, dan wacht je een juridisch proces.

Huis 4 wilde ik eigenlijk niet bezichtigen, want ik vond het te groot. Op de foto's was het een megahuis en ik was bang dat we intern zouden moeten gaan telefoneren als het eten klaar was. Maar man wilde het graag zien en dus op naar de volgende. Daar aangekomen bleek verkoper te beschikken over een creme de la creme groothoeklens, want het huis bleek een veredeld vakantiehuisje, waar je elkaar voortdurend in de weg liep.

Huis 5 had een tuin die inzet was van een geschil tussen twee broers. De ene broer had de hele tuin vol geplempt met tractoren en ander ongerief en de ander kon er niets tegen beginnen. Die werd het dus ook niet. Toen besloten we maar om zelf te gaan bouwen. Dat levert ongeveer de ellende van bovenstaande vijf huizen bij elkaar op, maar dan heb je ook wat. Nog wel… want het staat te koop. En nu hebben we dus weer te maken met makelaars.

Nummer 1 had na vier weken nog geen brochure klaar. Omdat ik weet dat de Nederlandse (Noord-Hollandse) directheid zelden wordt gewaardeerd, had ik mijn vraag al netjes en omslachtig verpakt, zoals het hier hoort. Dus ik vroeg of we een datum konden afspreken waarop hij zijn spullen klaar zou hebben (ik zei dus niet dat hij met zijn luie reet als de sodemieter zijn werk moest doen, waar hij 6% courtage voor vangt). Makelaar 1 kon deze vraag niet waarderen en had binnen een kwartier het bord uit de tuin gerukt (het kan wel snel) en stuurde een minzaam mailtje dat ik een ander mocht zoeken, die wel op deze manier wilde werken.

Makelaar 2 reed in zijn auto langs, taxeerde zonder uit te stappen het huis op de helft van de bouwwaarde en mocht vervolgens doorrijden.

En nu is nummer 3 bezig. De makelaar bij wie mijn dochter alles onderkotste. Gelukkig kon hij het zich niet meer herinneren….

Natuurlijk is niet alles hier geweldig (daarover later meer), maar de Duitse politie is dat wel. Als de buurjongen met zijn dertig maatjes dronken en kotsend in je heg hangt, kun je hier gerust de politie bellen. Binnen vijf minuten staan er twee politiewagens, agenten in burger(auto) en een wagen om de comazuipertjes in af te voeren. In Nederland krijg je dan meestal het advies dat x91mevrouwtje het zelf maar moet oplossenx92 en x91dat het geen prioriteit heeftx92.

Ook de overige plaatselijke jeugd is bekend bij de politie. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat we langs een geliefde drugstransportroute wonen, want de pubers moeten bijna dagelijks hun zakken en tassen voor de politie omkeren. Ook dochter kent de politie dus goed en andersom geldt dat ook. Exe9n van de agenten is tot haar persoonlijke politievriend gebombardeerd, hoewel ze zijn naam niet kent. Toen ze op een keer lastig gevallen werd door een paar opgeschoten testosteronbommen, hoefde ze alleen maar het bureau te bellen en te roepen dat x91haar vriendx92 meteen moest komen. Direct werd er doorverbonden naar de betreffende agent, die haar binnen een paar minuten kwam redden.

Maar ook de hond heeft zijn eigen politiedossier. Inmiddels is wel bekend dat hij goed opgevoed is (en zich er meer van aan trekt dan dochter) en zo heeft hij zijn eigen privileges weten af te dwingen. Als een agent ons wil bekeuren voor een niet aangelijnde hond, dan komt de Duitse x91vriendx92 er snel aan rijden en roept bestraffend door het open autoraam dat zijn collega toch moet weten dat dit x91der Dieselx92 is en dat hij niet aan de lijn hoeft. En der Diesel bedankte hem door een aanloop te nemen en met zijn natte lijf (net gezwommen) via het open raam bij de agent op schoot te landen. Ook dat was geen probleem. Als hij maar niet verwacht dat dochter het voorbeeld volgtx85

Dan nog een voordeel van de Duitse politie: je krijgt ongevraagd een lijstje in de brievenbus, waarop staat wat je niet tegen ze mag zeggen. En ook wat de boete per scheldwoord is. Met dat lijstje heb ik mijn scheldwoordenrepertoire aardig op peil weten te brengen, want veel verder dan Dreck Sau en Arschloch kwam ik nog niet. Het goedkoopst is het om x91Bekloppterx92 (= gek, getikte) te roepen. Dit kost je 250 euro. x91Alte Saux92 (= ouwe zeug) en x91Fieses Miststxfcckx92 (= vieze klerelijer) leveren de staatskas hier 2500 euro op. Ongevraagd tutoyeren kost je 600 euro. Bepaalde gebaartjes maken mag ook niet. Een middelvinger opsteken (die noemen ze de Stinkefinger) kan je tot 4000 euro kosten. Een ruitenwisser voor je gezicht nadoen is ook link, want dan ben je tot 1000 euro armer. x91Einen Vogel zeigenx92 is ook verboden. Dat betekent niet dat je parkiet eeuwig huisarrest heeft, maar dat je niet op je voorhoofd mag wijzen, tenzij je er 750 euro voor overhebt. Het koopje van de week is je tong uitsteken. Met 300 euro is dat nog wel eens te doen.

Ik oefen nog even vrolijk verder. x91Wegelagerergesindelx92 (ad 900 euro) komt er namelijk nog niet vlekkeloos uit.

 
Hond cum laude geslaagd voor Duitse inburgeringscursus, onderdeel kuilen graven op Nederlands strand. 

Eigenlijk zouden we helemaal niet naar Duitsland verhuizen. We hadden namelijk het plan opgevat om naar Aruba te gaan. Toen de halve inboedel verkocht was en de Arubaanse sollicitatieprocedures liepen, besloot Verdonk dat zij (criminele) Antillianen ging ontmoedigen om zich in Nederland te vestigen. Als tegenactie werd het voor de Nederlanders die naar de Antillen wilden, ook een stuk moeilijker. Uiteindelijk belandden we dus in Duitsland. Ook leuk, maar er ontbreken wat essentixeble zaken zoals palmbomen en witte stranden. Voordeel was wel dat we met een halve inboedel konden verhuizen. Leve het minimalisme.

Onlangs waren we weer op Aruba. Door eerdere verblijven waren we ook daar redelijk gexefntegreerd. We spreken een tikkie Papiaments, komen altijd een kwartier te laat en hebben zelfs gemoedelijk gekeuveld en schildpadjes uit het ei zien komen met de familie Van der Sloot. Als je je de Arubaanse keuken eigen wilt maken, blijkt integreren ineens een stuk lastiger. Want als je vraagt waar de Arubanen eigenlijk eten, word je met een niet-begrijpende blik verwezen naar McDonalds en Pizza Hut.

Omdat man sinds kort voor een Amerikaans bedrijf werkt, besloten we dan maar de Amerikaanse cultuur te bestuderen. Je ziet al gauw dat er twee typen Amerikanen zijn. De eerste soort heeft ondergewicht, gaat op het heetst van de dag joggen, heeft tanorexia en een huid waar mijn vintagelook craquelxe9 bankstel jaloers op is. Dit type moet in restaurants van alle producten weten of het low-fat, low-carb, low-salt en low-cal is, tot wanhoop van het personeel.

De tweede soort heeft overgewicht en mekkert over free refills van hun emmer cola.  Waarschijnlijk heeft dit type ook de ultieme oplossing bedacht tegen binge-eating op de vroege morgen: namelijk ranzige ochtend TV. Zo zaten wij aan een vroeg (Europees weliswaar) ontbijt, met uitzicht op een mega beeldscherm, waar in schreeuwende letters x91The most embarrasing and disgusting sex questionsx92 verscheen. Man ging met zijn rug naar de TV zitten toen de genitale wratten van het scherm dropen en andere kledderige lichaamsdelen beeldvullend werden getoond. Maar het werd nog erger.

Een vrouw had haar man meegenomen naar de studio en zat daar stralend en met een sardonische grijns in afwachting van haar ultieme wraak. Manlief zat er ongemakkelijk naast in een slechtzittend pak. En terwijl de hele natie keek, deed ze uitgebreid x91zijn probleemx92 uit de doeken (of broeken). Eigenlijk had hij helemaal geen probleem, maar hij kon de producers toch moeilijk vertellen dat er niets meer stijgert en dat alles weigert bij de aanblik van deze draak des huizes? En daarom ging de Amerikaanse dokter hem alles uitleggen over de diverse protheses en de bijbehorende opblaasbalgen. Dat deed hij in  operatietenue uiteraard, want dat hangen de stylistes nu eenmaal klaar voor TV dokters, ongeacht of ze ooit geopereerd hebben. Dat is niet alleen iets Amerikaans trouwens, want in Nederland verschijnt dokter Frank ook consequent met een stethoscoop om zijn nek. Gelukkig is de gewoonte om je te omringen met zakelijke attributen niet gebruikelijk bij andere beroepen, zoals kraanmachinisten en machinebankwerkers.

Hoe dan ook, de Amerikaanse tactiek blijkt te werken. Het grootste deel van je eten blijft onaangeroerd. En doe maar een low-fat low-carb glaasje water om de slechte smaak weg te spoelen.

Als je in het buitenland gaat wonen, moet je een beetje moeite doen om te integreren. Als je naar Duitsland verhuist, was je dus je auto niet meer zelf op de oprit en houd je je op zondag rustig. Je spreekt iedereen met u aan en maakt geen grappen over kuilen op het strand. Je leert bier drinken en wordt lid van een Schutzverein. De rest had de natuur al gedaan. Met blauwe ogen en blond haar pas ik best in het plaatje van de volmaakte Duitse.

Als je naar het buitenland op vakantie gaat, vind ik het wel zo beleefd om als gast ook een beetje te integreren. Dus als je naar Turkije gaat, leer je wat Turks (alsjeblieft, dankjewel, prachtig weer en meer van dat soort small talk). Je zanikt niet over het gebrek aan Bintjes en Calvxe9 pindakaas, maar je eet braaf couscous en feta. Je accepteert de kakkerlakken in je appartement, je dingt af op de markt en je ondergaat de gebruikelijke culturele toestanden, zoals de hammam….

De in het smetteloos wit gestoken Turkse metroman kwam met een onderzoekende blik op me af en de volgende dialoog ontstond:
"Je hebt pijn in je rug en in je hoofd".
  "Nee hoor."
"Jawel, dat zie ik toch?"
  "Okee, en nu dan?"
"Je hebt een hammam en een medische massage nodig. En wel nu, meteen, niet morgen!"
Hij duwde me voorover, kneep in alle spieren waarvan ik het bestaan niet kende en zei dat ik me om half vier moest melden. Ik geloof dat de angst in mijn ogen te lezen was, want hammamman beloofde me een hammamvrouw en ik mocht badkleding aan houden. Ik ging overstag.

Om half vier was ik er klaar voor. Ik werd op een marmeren plateau gedrapeerd en zonder waarschuwen gooide een hammamman (ik zou toch een vrouw krijgen?) een paar emmers water over me heen. Ik hapte naar adem terwijl hij de volgende emmer leeggoot en vervolgens mijn ogen uitwreef, daarbij mijn lenzen naar de achterzijde van mijn oogkassen transporterend. Terwijl ik daar blind en proestend lag, begon hij aan mijn bakpak te sjorren. Godzijdank had ik een hufterproof exemplaar aan dat hij niet uit kreeg en ik protesteerde luid dat vrouwen in zijn cultuur enkels en polsen bedekt houden. Dus alles moest aan blijven, zeker op onze eerste date. Scheldend vertrok hij, plaatsmakend voor een alleen Turks sprekende hammamvrouw, die de poging om me het badpak van het lijf te rukken voortzette. Vloekend gaf ik toe, balend dat ik op de eerste dag met een glow-in-the-dark kleurtje letterlijk met de billen bloot moest. Omdat ik inmiddels de pest in had, viel er weinig meer te genieten. Een bonkende koppijn zette op en met een woeste blik onderging ik het gesmijt met water en het wrede geboen met een sisal handschoen.

Toen de massage. Op het ergste voorbereid ging ik op mijn buik liggen. De massagetafel was niet berekend op een lijf langer dan 1.60 meter, dus in al mijn elegantie trapte ik bij het neerdalen bijna een deur uit zijn voegen. Daarna ging hammamvrouw even lekker los. Later hoorde ik dat ze kickbokskampioen was. Nou, zo voelde het na afloop ook. Een medische massage betekent geloof ik dat je na afloop medische hulp nodig hebt. Kreunend liet ik me van de tafel rollen en ging zo snel mogelijk weg van deze plaats des onheils.

De volgende dag zag mijn rug eruit alsof ik door een vrachtwagen overreden was. Bont en blauwe vingers over de hele lengte. De hoofdpijn was ook nog niet weg. Moraal van het verhaal: van integreren krijg je rug- en hoofdpijn. Eigen schuld…. hammamman had me tenslotte al gewaarschuwd.

En de reden dat het dezelfde dag moest? Als je naar het dorp buiten het hotelcomplex ging, zou je zien dat het daar minder dan de helft kostte….

Soms wordt de drang naar Nederland te groot en wil je weer even Oudhollands sfeerproeven. En waar kun je dat beter doen dan op een boerencamping? Gezien alle hectiek in het dagelijkse leven wilden we een weekeind bijslapen, lezen en niets doen. En vooral niets horen.

Op de camping aangekomen bleken we naast het parkeerterrein te staan. We hadden dus een prachtig uitzicht op alles wat kwam en ging. Helaas kwam er vooral heel veel.

Bijna in colonne kwam daar een enorme rij PC Hooft tractors aanrijden. Eerst stapte vader uit, wat onwennig in zijn casual kleren, rukkend aan de trui die nonchalant om zijn schouders moest hangen. Daarna volgden met een oorverdovend lawaai Anne Fleur, Joris Jan en Sophie, die ruzie maakten over welke film er gespeeld moest worden tijdens de urendurende reis vanuit de Randstad naar het platteland. En daarna volgde een te opgewekte moeder, die haar koters dit weekeind wel eens zou uitleggen van welke koe de boter, kaas en eieren kwamen. Vrolijk stapten al die vijftallen naar hun tent toe, daarbij zoveel mogelijk decibellen producerend. De te kekke moeders stortten zich gretig op hun koffers, waar ze tot onze afschuw boerenbontzakdoeken uithaalden, die ze in hun haren bonden. Kijk mij toch eens lekker landelijk zijn. Daarna de prijsjes van de nieuwe bloemetjeslaarzen afhalen en klaar waren ze.

De olijke drielingen, die waarschijnlijk hardhorend waren geworden van hun eigen herrie, brulden tot ver in de avond het landelijke sfeertje aan gort. Daarna nam de oudere jeugd het over, die de laatste toptien nummers met hun auto claxon speelden. Daardoor werden alle babyx92s op de camping wakker, die luidkeels protesteerden. En zo werd het langzaam ochtend. Heel langzaam.

Op de camping was geen warm water en geen elektra. Als je een paar honderd Euro neertelt voor het buitenleven, dan moet het ook wel echt authentiek zijn. Dat was het toilet ook: een plank met een gat over een echte WC heen. In de praktijk bleek het nogal lastig zijn om daar goed in te richten, gezien de natte enkels die ik midden in de nacht kreeg, nadat ik zox92n tien minuten in het stikdonker op zoek was gegaan naar het toilet. Dweilen met koud water (ook op de tast) bleek ook al geen succes. De verklaring van de termen x91pislinkx92 en x91pisnijdigx92 is me nu duidelijk.

Gelukkig konden we ons leed delen met vrienden, die hetzelfde plan hadden opgevat en in Zeeland eenzelfde aanval van zelfkastijding hadden gehad. Daar had de kat van de boer zich een weg gevreten door de koeltas heen, waarbij hij een aanslag pleegde op de chorizo en de chocomel. Gelukkig vlekt chocomel niet zo en is het minder erg om op te dweilen danx85 eh.. je weet wel (het is al gxeanant genoeg).

Vervolgens was xe9xe9n van de twee luchtbedden leeg gegaan en begon de stortregen, om uren later te eindigen.

Voor volgend jaar hebben we een villa met zwembad geboekt. Kost evenveel en het beperkt het aantal migraine aanvallen en pijnstillers. Die overigens in Nederland goedkoper zijn dan in Duitsland en ik weet nu waarom.

Op school leerde je niet hoe je aan een keukenboer moet uitleggen dat je laden wilt die vanzelf het laatste stukje dicht gaan, maar toch is het gelukt het aan zijn verstand te peuteren. Dat het hem ongeveer tien dagen (verdeeld over 6 maanden) kostte om de restpunten op te lossen lagen volgens mij niet aan mijn Duits, maar aan zijn gepruts. De buurvrouw had dezelfde keukenboer en belde hem op met de vraag x91wann wird die Kxfcche geplatzt?x92 , wat ongeveer inhoudt dat je vraagt wanneer je keuken zal ontploffen. Bij die keukenboer geen vreemde vraag, want onze keuken zag er het eerste half jaar ook uit alsof er een bermbom tot ontploffing was gebracht.

Dochter is het Duits ook niet goed meester. Zo wordt ze regelmatig aangehouden door de Duitse politie, die over straat rolt van het lachen bij het horen van haar ontzettend slechte Duits. Het is hun hoogtepunt van de dag, waarna ze vervolgens met de hond gaan spelen op een weiland. Hier is de politie nog echt je vriend namelijk. Maar dochter heeft door haar slechte Duits inmiddels een slechte reputatie opgebouwd. Samen met een vriendin stond ze (oerduitse) hot chickenwings in de stad te eten. Een Duitse man kwam er bij staan en brandde zijn vingers aan de vleugels en brulde: x93Heiss!!x94. Dochter, altijd behulpzaam, bood de reddende hand: x93Werde Ich blasen?x94 De man verslikte zich en keek geschokt, want je krijgt niet elke dag het aanbod van een vijftienjarige om midden op straat oraal bevredigd te worden. Over hot chickies gesprokenx85

Steenkoolduits levert dus af en toe nog hilarische toestanden op. Zo heb ik tegen een klein mannetje op onze bouw gezegd dat hij 2.11 meter was (maar ik bedoelde de kozijnen) en zei ik tegen een medehondenbezitter dat onze hond raucht in plaats van riecht. Zij vroeg stomverbaasd wat ie dan rookt (Zigaretten??) en vond het wel wat ver gaan. Het rookverband is in Duitsland namelijk wat eerder in gegaan. Ook voor honden (en gerookte kip dan?)

Vandaag gaat mijn auto voor een beurt. Ik heb het maanden uitgesteld, want ik durfde het niet te vragen. Ik vreesde ook hier een enorme communicatiestoornis, want het woord x91beurtx92 staat niet in het woordenboek. Daarom heb ik man laten bellen, dan loop ik tenminste geen risico. En ik heb me voorgenomen om geen koffie te nemen. Straks brandt die garagehouder zijn vingers als ie het inschenkt. En wat zeg je dan?

Na het stukje over kroketten en bratwursten ga je je toch afvragen wat je eigenlijk wxe9l mist in Nederland. Na lang denken kwamen er toch wat dingen bovendrijven.

Ik mis de Nederlandse fietspaden. Hier is het een gemengd fiets-/voetpad, waarbij de fietser aan de buitenkant fietst. Het fietspad ligt verhoogd, dus het is oppassen geblazen dat je er niet af rijdt als je een ander passeert. De kwaliteit is vaak slecht en de verlichting belabberd. En nee, ik ga geen grapjes maken over Duitsers en fietsen.

Ik mis ook onze visboer uit Nederland. In de Haringstad kon je volop verse vis krijgen. De visboer besliste gewoon wat we aten als ik het niet wist en gaf het recept er bij. Zo verleidde hij me met haai, exotische visschotels en de lekkerste gemarineerde visjes. Ik heb hier nog geen visboer gevonden, die ook maar een beetje in de buurt komt van onze Volendamse vrienden. Binnenkort maar weer eens een kofferbak vol halenx85

Ook mis ik de huisarts. Niet dat ik er vaak kwam, maar toch.. Hier ben ik er nog niet geweest, want als hypochonder vind ik het doodeng dat je voor de kleinste dingen (die in Nederland de assistente doet) naar een specialist moet. Die keert je letterlijk binnenstebuiten en koekeloert in alle in- en uitgangen, test je bloed op diverse inheemse aandoeningen en verzoekt je ook vriendelijk je ochtendboodschap gedurende een aantal dagen uit te smeren over een paar microscoopglaasjes. Het zit in de standaardprocedure en zal heel goed zijn, maar voorlopig maak ik het liefst geen gebruik van dit soort aanbod.

Dochter mist haar Nederlandse telefoonbereik en is nu wegens torenhoge telefoonrekeningen (owx85. betaal je ook als je gebeld wordt??) onder curatele gesteld. Die mist nu dus haar 24-uurs contacten per SMS. Voor ons is het af en toe een zegen, geen bereik hebben. Zo nodig kunnen we die reden ook goed misbruiken. Maar ben je tiener, dan moet je elkaar continu op de hoogte houden waar je bent, wat je doet, met wie en waarom, gevolgd door xxx en hvj. Ze mist het dus, net als ik ruim 200 euro mis door deze grap. Weet je wel hoeveel kroketten je daar voor kunt kopen?

Duitsers hebben niet zoveel vooroordelen. Of ze vertellen ze gewoon niet, dat kan ook. Nederlanders daarentegen hebben heel veel vooroordelen. En ze vinden het nodig om die continu en overal met je te delen. Omdat het toch een tikkie irritant begint te worden, zullen we nummer 1 van de vooroordelen top-tien maar eens ontkrachten: wie in Gronau woont, is een rijke stinkerd!
Bijna dagelijks wordt ons voorgehouden dat we asociaal rijk zijn en gisteren vroeg de klas van dochter of ze in ons zwembad onder het huis mochten komen zwemmen. Nu hebben we wel al 5x lekkage in de kelder gehad, maar er staat jammer genoeg niet voldoende water in om te zwemmen. Protesteren helpt niet: het vooroordeel is uit niemands hoofd te praten. Zelfs leraren mengen zich in de discussie en halen de zwembroek uit de kast. Het klasseuitje is gepland: ze gaan zwemmen bij ons miljonairsgezin.

In (vooral) Enschede hebben ze dus bedacht dat mensen in Gronau rijk zijn. Dat er veel voormalige fabrieksarbeiders wonen, mag de pret niet drukken. Die tellen blijkbaar niet mee. En dat de huizenprijzen bij ons nu eenmaal wat lager zijn, is ook massaal verdrongen. Het oordeel is gebaseerd op de volgende stellingen:

1. Dochter heeft hippe merken spijkerbroeken. Dat ze daar 20 uur per week na schooltijd voor werkt tegen 2,50 netto per uur, daar hoor je anderen niet over. Dochter betaalt ze zelf en moet zelf weten of ze xe9xe9n dure of 10 merkloze broeken koopt. Klasgenoten roken hun (gekrxe9gen en niet verdiende) centen op. Het is een kwestie van kiezen. 

2. We hebben meerdere computers in huis. Het lijkt logisch voor een bedrijf dat zich richt op ICT, maar dat is het niet voor iedereen. Het is net zoiets als de schoenengroothandel verwijten dat ze zoveel schoenen hebben.   

3. We hebben een nieuwe auto. Ik geef toe, het is wel een opgepimpte pooierbak met vier uitlaten, maar dat heeft de garagehouder met dit showmodel gedaan, waarop we heel veel korting kregen. En in Duitsland bepaal je geen BPM, dus je kunt net even groter rijden dan in Nederland. Overigens geen luxe als je samen 120.000 km per jaar rijdt.

Omdat ontkennen niet helpt, gooien we het nu maar over een andere boeg. Dochter hebben we formeel omgedoopt in Paris. Het lukt haar niet om onze border collie net als de chihuahua van Paris in een handtas te proppen, maar dat is een kwestie van oefenen. Ik ros elke dag met onze pooierbak door de PC Hooft straat, ik oefen om mijn te kekke zonnebril zonder klitten in mijn kapsel te wurmen en ik zorg er voor dat ik net effe te bruin en te blond word. Man doet een cursus Midlifecrisis, koopt een rode broek, een motor en gaat voor zijn golfbrevet. Onze hypotheek hebben we uiteraard alleen vanwege de belastingafrek; het was voordeliger om een hypotheek te nemen, dan cash een paar ton op tafel leggen.
En natuurlijk houden we ons bezig met goede doelen. Met kerst maken we hier voedselpakketten. Niet voor de arme kindertjes in Afrika, maar voor de arme mensen in Nederland. We doen er wel een kaartje bij waarmee je bij ons kan komen vrijzwemmen!

De Telegraaf kopte gisteren "Villavluchteling mist kroket". Nu moet je niet alles geloven wat De Telegraaf zegt, maar uiteraard moet ik hier even op reageren.

De Nederlanders die in Duitsland wonen zijn over het algemeen geen Villavluchteling. Ze zijn vaak op zoek naar een betere kwaliteit van leven. Een huis dat helemaal naar je zin is xe9n betaalbaar is, kan daar aan bijdragen. Hoofdreden is het meestal niet. Veel Nederlanders gaan voor meer rust, ruimte en natuur xe9n voor de andere normen en waarden in Duitsland. Daarbij zijn er inderdaad financixeble voordelen: de onroerend goed belasting, wegenbelasting en auto’s zijn ook fors goedkoper.

Bij het onderzoek is aan een aantal Nederlanders gevraagd wat zij missen, nu ze in Duitsland wonen. Omdat de verschillen tussen beide landen niet al te groot zijn, is een antwoord dat over bijvoorbeeld eten gaat niet onlogisch. Maar daar dachten veel Nederlanders in Nederland anders over: in hun reacties op het stuk was te lezen dat iedereen die de kroket mist maar eens moest integreren in Duitsland en niet moest zaniken over een frituurhap. De Nederlander in Duitsland reageerde over het algemeen vrij laconiek: wie trek heeft in een kroket gaat gewoon even over de grens en haalt daar zijn ‘vette bek’.

De felle reacties verbaasden me niet, want ik hoor ze vaak. ‘Jullie gaan daar op een kluitje wonen en integreren niet, net als de buitenlanders in Nederland. Je profiteert alleen maar van de huizenprijzen en verder wil je er niets mee te maken hebben’. Uiteraard is dat kort door de bocht. Nederlanders wonen vaak bij elkaar omdat ze een huis gekocht hebben via een Nederlandse projectonwikkelaar/makelaar in Duitsland (zou hij ook kroketten eten?). Bij een dergelijke grote stap is het handig als je dezelfde taal spreekt. Het doorspreken van bestekken en notarixeble stukken is nu eenmaal lastig in het Duits, ook voor een goed gexefntegreerde Nederlander. Verder passen wij ons zoveel mogelijk aan aan Duitse gebruiken: we zitten op een soort inburgeringscursus in Epe, we maaien geen gras op zondag, wassen onze auto niet voor de deur en doen waar mogelijk mee met de gebruiken van Duitsland.

De Duitsers om ons heen accepteren moeiteloos de relatief grote hoeveelheid Nederlanders. Gronau (waar wij wonen) was voorheen een textielstad. Na het verdwijnen van de textielindustrie stortte de locale economie in en de Duitsers trokken weg om elders werk te zoeken. Daarom kwam er plaats vrij voor Nederlanders, die de middenstand aardig oppepten met hun aankopen. De Duitser helpt waar hij kan, begrijpt je verhaspelde Duitse zinnen en beschikt over voldoende humor en relativeringsvermogen om een heel prettige buur te zijn. Met oud en nieuw staat de hele buurt hier dus op straat. De Nederlanders brengen oliebollen mee, waar de Duitsers van smullen. Wij drinken hun zelfgebrouwen rabarberdrank en ook de Syrische en Turkse buren brengen hun specialiteiten mee. Hier geen problemen dus.

Waarom veel Nederlanders er een probleem van maken is me een raadsel. Wij (en velen met ons) zijn Nederlands belastingplichtig en storten elke maand een flink bedrag in de Nederlandse staatspot, zonder dat we aanspraak maken op Nederlandse voorzieningen. We zorgen er voor dat het in Nederland wat minder bevolkt wordt, er minder woningnood is en de files korter worden (dat was overigens onze reden om te verhuizen, maar villavluchteling allitereert nu eenmaal lekkerder voor de schrijver van het artikel).

Dus, Nederlander met een wijsvinger, als ik het echt niet meer uithoud en trek heb in een lekkere kroket, dan stap ik in mijn auto, rijd naar Nederland en parkeer mijn auto met Duits kenteken ver weg van de snackbar. Niemand zal merken dat ik een villavluchteling ben, die hunkert naar een heel klein stukje Nederlandse cultuur (cq slachtafval), namelijk de kroket.  En laat ik jou, Nederlander met je wijsvinger, dan ook nooit hier zien op een kerstmarkt in Dusseldorf, een reisje over de Rijn of happend in een broodje curryworst. Een andere optie is om je gewoon niet zo druk te maken over de keuzes van anderen, die net als jij Europeanen in Europa zijn. In dat geval ben je hier welkom met oud en nieuw. 

Wij praten raar. Tenminste, dat zeggen zij die met een zwaar Tukkers accent praten. Bij dochter op school schuiven ze onder hun tafel van het lachen als ze haar horen praten. Hoewel, het wordt steeds minder. Dochter integreert goed en praat dus ‘Tukkers’. Ze zit op een school in Enschede. Niet in Duitsland. Daar worden sommigen mensen ook weer boos om, maar daarover later.

Raar praten dus. Als wij in het dichtstbijzijnde Nederlandse dorp boodschappen doen (1500 meter verderop), vragen ze altijd hoe het weer ‘bij jullie’ is. De eerste keer was ik stomverbaasd. Kijk naar buiten, zou ik zeggen. Maar omdat we raar praten kunnen we niet in Twente wonen, dus schijnen we ergens te wonen waar het weer heel anders is. Wie begrijpt dat wij vlakbij wonen, schakelt meteen om op de ‘nette versie’ van het Twents. ‘Fnaamd’ wordt dus weer ‘vanavond’ en ‘kiek’n’ wordt ‘kijken’. Van mij hoeft het niet, we passen ons wel aan. Vooral dochter, die praat nu xe9cht raar.

We zijn dus een raar stel bij elkaar. Man met een Fries/Gronings accent, vrouw met een Noord-Hollands accent en dochter proat Twents. Om de chaos compleet te maken zijn we begonnen met een soort inburgeringscursus Duits. Daar praten ze pas xe9cht raar. Russen, Chinezen, Turken, Brazilianen en mensen uit Kosovo in xe9xe9n klas. Juf Helga spreekt alleen Duits en zit met de handen in het haar, want bijna elke nationaliteit heeft zijn eigen vertaler mee, die synchroon meespreekt met juf Helga. Als je nog geen stemmen hoort, heb je daar wel last van na een les Duits. Sommigen spreken al voorbeeldig Duits. Die ‘kommen hier allein om die poentjes auf de I te setzen, snappst du wel?".  We hebben net besloten dat we maar eens een avondje spijbelen…….