Eigenlijk zouden we helemaal niet naar Duitsland verhuizen. We hadden namelijk het plan opgevat om naar Aruba te gaan. Toen de halve inboedel verkocht was en de Arubaanse sollicitatieprocedures liepen, besloot Verdonk dat zij (criminele) Antillianen ging ontmoedigen om zich in Nederland te vestigen. Als tegenactie werd het voor de Nederlanders die naar de Antillen wilden, ook een stuk moeilijker. Uiteindelijk belandden we dus in Duitsland. Ook leuk, maar er ontbreken wat essentixeble zaken zoals palmbomen en witte stranden. Voordeel was wel dat we met een halve inboedel konden verhuizen. Leve het minimalisme.

Onlangs waren we weer op Aruba. Door eerdere verblijven waren we ook daar redelijk gexefntegreerd. We spreken een tikkie Papiaments, komen altijd een kwartier te laat en hebben zelfs gemoedelijk gekeuveld en schildpadjes uit het ei zien komen met de familie Van der Sloot. Als je je de Arubaanse keuken eigen wilt maken, blijkt integreren ineens een stuk lastiger. Want als je vraagt waar de Arubanen eigenlijk eten, word je met een niet-begrijpende blik verwezen naar McDonalds en Pizza Hut.

Omdat man sinds kort voor een Amerikaans bedrijf werkt, besloten we dan maar de Amerikaanse cultuur te bestuderen. Je ziet al gauw dat er twee typen Amerikanen zijn. De eerste soort heeft ondergewicht, gaat op het heetst van de dag joggen, heeft tanorexia en een huid waar mijn vintagelook craquelxe9 bankstel jaloers op is. Dit type moet in restaurants van alle producten weten of het low-fat, low-carb, low-salt en low-cal is, tot wanhoop van het personeel.

De tweede soort heeft overgewicht en mekkert over free refills van hun emmer cola.  Waarschijnlijk heeft dit type ook de ultieme oplossing bedacht tegen binge-eating op de vroege morgen: namelijk ranzige ochtend TV. Zo zaten wij aan een vroeg (Europees weliswaar) ontbijt, met uitzicht op een mega beeldscherm, waar in schreeuwende letters x91The most embarrasing and disgusting sex questionsx92 verscheen. Man ging met zijn rug naar de TV zitten toen de genitale wratten van het scherm dropen en andere kledderige lichaamsdelen beeldvullend werden getoond. Maar het werd nog erger.

Een vrouw had haar man meegenomen naar de studio en zat daar stralend en met een sardonische grijns in afwachting van haar ultieme wraak. Manlief zat er ongemakkelijk naast in een slechtzittend pak. En terwijl de hele natie keek, deed ze uitgebreid x91zijn probleemx92 uit de doeken (of broeken). Eigenlijk had hij helemaal geen probleem, maar hij kon de producers toch moeilijk vertellen dat er niets meer stijgert en dat alles weigert bij de aanblik van deze draak des huizes? En daarom ging de Amerikaanse dokter hem alles uitleggen over de diverse protheses en de bijbehorende opblaasbalgen. Dat deed hij in  operatietenue uiteraard, want dat hangen de stylistes nu eenmaal klaar voor TV dokters, ongeacht of ze ooit geopereerd hebben. Dat is niet alleen iets Amerikaans trouwens, want in Nederland verschijnt dokter Frank ook consequent met een stethoscoop om zijn nek. Gelukkig is de gewoonte om je te omringen met zakelijke attributen niet gebruikelijk bij andere beroepen, zoals kraanmachinisten en machinebankwerkers.

Hoe dan ook, de Amerikaanse tactiek blijkt te werken. Het grootste deel van je eten blijft onaangeroerd. En doe maar een low-fat low-carb glaasje water om de slechte smaak weg te spoelen.